Dagen zijn veel te kort. Dat zullen vele mensen met mij eens
zijn. Dat ligt natuurlijk niet aan die dagen, dat ligt aan de zon en aan de
maan en ook een beetje aan onszelf.
Wij moeten af en toe slapen en nu heeft de
natuur het zo geregeld dat we ons enigszins aanpassen aan het ritme van dag en
nacht. Overdag zijn we actief, in de nacht slapen we. Zo doen we het al eeuwen,
naar het schijnt. Toch hebben we het vaak erg druk op een dag en dat komt omdat
we van die optimistische wezens zijn.
We denken dat we zeeën van tijd
hebben in een dag en bovendien zijn we te optimistisch over hoeveel tijd onze activiteiten
die dag gaan kosten.
Je kunt bijvoorbeeld in een half uur je boodschappen doen, dat weet je
omdat dit ooit wel eens gelukt is. Maar net vandaag en eigenlijk gisteren en vorige
week ook (weet je diep van binnen), zijn er allerlei onverwachtste zaken die je
onnodig afremmen zoals die buurvrouw die wel alle tijd lijkt te hebben (en die
misschien hetzelfde over jou denkt). En ook zijn er weer te weinig kassa’s open en die
oudere man voor je kan er ook niets aan doen dat hij aan het einde van de maand
met louter kleingeld betaald omdat er niet meer over is van zijn AOW. Resultaat 2 x zo lang bezig geweest en nu al
achter op je schema.
Eenmaal thuis heb je allerlei kleine taakjes die hoogstens
een uurtje in beslag zouden moeten nemen.
Een mailtje versturen, even wat bestellen op internet, je
schoonmoeder moet je weliswaar bellen maar dat ga je nu toch echt kort houden
en het eten staat straks binnen no-time op tafel dankzij dat handige snel klaar
recept. Je gaat hard aan de slag met het idee dat je vast nog zat tijd over
houdt voor leukere dingen- met dat prachtige boek op de bank- en pas als je om 18.00 uur het eten haastig
op tafel zet, besef je met een zucht dat de middag voorbij is. Zonder tijd voor
jezelf wel te verstaan.
Hoe kan dat nu, met allemaal van die knullige werkjes en geïrriteerd
bedenk je dat je ook nog moet strijken omdat manlief anders morgen geen schoon
overhemd meer heeft om aan te trekken. Waar blijft hij trouwens, wordt die file
nu ook al elke dag langer. En zo zwoegen we ons door de dag heen al mopperend
dat die dag te kort is want hoe kan het anders dat de klok alweer 18.00 uur
aangaf. En morgen gaan we het allemaal anders doen.
Absoluut, zeker en vast, we zijn en blijven optimistisch.
En vanuit dat optimisme ben ik begonnen met mijn plan om vaker te schrijven, de tijd die daarvoor nodig is, heb ik in mijn hoofd reeds gereserveerd. En al heb ik mij oneindig vaker gestoten dan vele ezels aan die beruchte steen, toch weet ik zeker dat ik ooit tot een dagindeling zal komen waarin ik die dingen die ik wil doen, ook kan doen.
Dat ik ooit roep, ach dat ziek zijn, een makkie, tijd te
over. Gewoon een kwestie van goed inplannen.
Al die tijd die ik kwijt ben met de zogenaamde ADL zaken (algemeen
dagelijkse levensbehoeften) , al dat ziek zijn en het vele rusten, al die
aanvragen voor hulpmiddelen en afwikkelingen in kader van het PGB (persoons gebonden budget) die zijn zo gepiept, daar moet nog wel wat bij kunnen. Ik ga schrijven.
En ik kan al verklappen dat dit schrijven meer tijd kost dan mijn stukjes
lezen, dus voor jullie is het zo gepiept. Dat kan er best tussendoor, de dag
tekort, kom nou, dat maak je zelf toch wel uit. Tot snel!
